طراحی سایت ورزشی برای فروشگاه و باشگاه، با پیش‌نمایش صفحه‌ی اصلی در ۴۸ ساعت

قبل از هر چیز بگو کالا می‌فروشی یا عضویت. این دو سایت از پایه فرق دارند و اگر قاطی شوند، هیچ‌کدام درست کار نمی‌کند.

فروشگاه لوازم ورزشی با کالا سروکار دارد. مشتری سایز و رنگ انتخاب می‌کند، پول می‌دهد و منتظر بسته می‌ماند. پس قلب سایت جدول سایز، موجودی دقیق هر سایز و حساب درست هزینه‌ی ارسال است.

باشگاه با زمان و ظرفیت سروکار دارد. عضو سانس و پلن انتخاب می‌کند، شهریه می‌دهد و چند ماه بعد باید تمدید کند. پس قلب سایت برنامه‌ی هفتگی کلاس‌ها، ظرفیت هر سانس و یادآوری تمدید است.

خیلی از صفحه‌های طراحی سایت ورزشی امکاناتی مثل نتایج زنده، پیش‌بینی مسابقه و انجمن را ردیف می‌کنند. این‌ها به کار باشگاه فوتبال حرفه‌ای می‌آید، نه باشگاه محله یا مغازه‌ی لوازم ورزشی. ما اول مسیرت را جدا می‌کنیم، بعد فقط چیزی را می‌سازیم که همان مسیر لازم دارد.

اگر هر دو را داری، مثلاً باشگاهی که کنار سالن شیکر و دستکش هم می‌فروشد، باز هم این دو بخش جدا طراحی می‌شوند: یک بخش برای عضویت و یک بخش کوچک برای فروش لوازم.

بزرگ‌ترین دردسر فروشگاه ورزشی سفارشی است که سایزش اشتباه از آب درمی‌آید. راه‌حلش جمله‌ی «سایز را در پیام بگویید» نیست.

هر ترکیب سایز و رنگ باید یک متغیر جدا با موجودی خودش باشد. کفش سایز ۴۲ مشکی اگر تمام شد، فقط همان گزینه غیرفعال می‌شود و بقیه سر جایشان می‌مانند. این‌طوری کالایی نمی‌فروشی که در انبار نداری.

جدول سایز هم برای هر دسته و حتی هر برند فرق می‌کند. کفش جدول خودش را دارد، دستکش بوکس بر حسب اونس انتخاب می‌شود، کمربند بدنسازی با دور کمر و کش تمرینی با میزان مقاومت. کنار هر جدول یک راهنمای کوتاه اندازه‌گیری بگذار تا مشتری بداند دور کمر یا کف پا را چطور اندازه بگیرد. جزئیات بیشتر جدول سایز و تنوع رنگ را در صفحه‌ی طراحی سایت پوشاک نوشته‌ایم.

فیلترها هم باید به زبان ورزشکار باشند: رشته‌ی ورزشی، برند، سایز، و برای دمبل و صفحه‌ی وزنه، وزن. کسی که دنبال دمبل ۱۰ کیلویی است نباید ۳۰ صفحه کالا را ورق بزند.

شرایط تعویض سایز و مرجوعی را هم روشن و جلوی چشم بنویس. برای تجهیزات برنددار، یک صفحه‌ی جدا درباره‌ی گارانتی و اصالت لازم است که بگوید کالا از کجا آمده و گارانتی‌اش با کیست.

هزینه‌ی ارسال ثابت برای همه‌ی کالاها در فروشگاه ورزشی جواب نمی‌دهد. شیکر و دمبل ۲۰ کیلویی را نمی‌شود با یک نرخ فرستاد.

هزینه‌ی ارسال باید بر اساس وزن و حجم حساب شود. کالای سنگین مثل تردمیل، دستگاه بدنسازی و صفحه‌ی وزنه با باربری یا تحویل حضوری می‌رود و هزینه‌اش قبل از پرداخت، جدا و روشن به مشتری نشان داده می‌شود. مشتری‌ای که بعد از خرید بفهمد کرایه‌ی باربری هم باید بدهد، به این راحتی برنمی‌گردد.

بعد از ارسال، کد رهگیری مرسوله با پیامک خدماتی برای مشتری برود. یک نکته‌ی ریز ولی مهم: پیامک باید به شماره‌ی خود مشتری برود، نه به شماره‌ی فرستنده که روی برگه‌ی ارسال آمده.

برای کالاهای پرجست‌وجو، اتصال به ترب خریدار تازه می‌آورد. برای کالای گران مثل تردمیل هم پرداخت اقساطی تصمیم خرید را راحت‌تر می‌کند.

اگر می‌خواهی یک فروشگاه ورزشی واقعی را ببینی که ساخته‌ایم، نمونه‌کار شیکر پلاس را نگاه کن. اگر کاتالوگت بزرگ است و سبد خرید کامل لازم داری، جزئیات کار را در صفحه‌ی طراحی سایت فروشگاهی نوشته‌ایم.

کوتاهش این است: اگر داروخانه‌ی دارای مجوز نیستی، مکمل را در سبد خرید سایتت نگذار. خیلی از آژانس‌ها فروش مکمل را جزو امکانات سایت ورزشی تبلیغ می‌کنند، ولی حرف مسئولان سازمان غذا و دارو چیز دیگری است.

به گفته‌ی شهرام شعیبی، مدیرکل فرآورده‌های طبیعی، سنتی و مکمل سازمان غذا و دارو، به نقل از خبرگزاری مهر در ۲۷ مهر ۱۴۰۵، عرضه و فروش مکمل فقط از داروخانه‌های دارای مجوز رسمی مجاز است. او خرید از فروشگاه‌های ورزشی، باشگاه‌ها و صفحه‌های اینستاگرامی را توصیه نکرده و گفته اصالت هر محصول باید با استعلام کد رهگیری در سامانه‌ی تی‌تک بررسی شود.

یک روز بعد، به گزارش همان خبرگزاری، سازمان فهرست ۴۱ برند را منتشر کرد که محصولات منتسب به آن‌ها در بازار غیررسمی و فضای مجازی عرضه می‌شود. سازمان گفته این فهرست به معنای غیرمجاز بودن همه‌ی محصولات آن برندها نیست، ولی درج نام برند روی بسته هم به‌تنهایی اصالت را ثابت نمی‌کند.

این حرف تازه هم نیست. علیرضا رستمی، سرپرست همان اداره‌ی کل، به نقل از عصر ایران در ۷ اسفند ۱۴۰۲ گفته بود مکمل ورزشی فقط باید در داروخانه توزیع شود و توزیع در فروشگاه ورزشی و عطاری را غیرمجاز دانسته بود.

پس فروشگاه ورزشی‌ای که داروخانه نیست، به‌جای مکمل لوازم جانبی مثل شیکر، بطری و کیف عرضه کند یا مشتری را به داروخانه‌ی مجاز بفرستد.

اگر داروخانه داری، فروش اینترنتی باز هم حساب جدایی دارد. به گزارش انتخاب، سازمان غذا و دارو برای فروش اینترنتی مکمل شرط‌های خودش را گذاشته است. دموی داروخانه‌ی مهردارو نشان می‌دهد چنین سایتی می‌تواند چه شکلی داشته باشد.

سایت باشگاه هم نه باید مکمل بفروشد، نه جایی نشان بدهد که مربی مکمل تجویز می‌کند. مسئول نظارت بر فرآورده‌های مکمل در دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، به نقل از اقتصاد آنلاین در خرداد ۱۴۰۰، گفته مربی حق تجویز مکمل خوراکی ندارد. اگر سایتت برنامه‌ی غذایی ارائه می‌دهد، آن را به متخصص تغذیه‌ی دارای مجوز بسپار و نام و شماره‌ی نظامش را روی سایت بنویس.

این صفحه مشاوره‌ی حقوقی نیست. پیش از هر تصمیمی درباره‌ی مکمل، از معاونت غذا و داروی دانشگاه علوم پزشکی استانت بپرس.

خیلی از باشگاه‌ها برنامه‌ی کلاس را با یک عکس استوری اعلام می‌کنند. یک هفته بعد ساعت یک کلاس عوض می‌شود و عکس قدیمی هنوز دست به دست می‌چرخد.

سایت باشگاه یک جدول هفتگی لازم دارد که سانس‌های بانوان و آقایان را جدا نشان بدهد و هر کلاس را با رشته و نام مربی‌اش بیاورد. مهم‌تر از خود جدول این است که تو بتوانی بدون برنامه‌نویس، از پنل خودت ویرایشش کنی.

اگر کلاس‌ها ظرفیت محدود دارند، ظرفیت باقی‌مانده‌ی هر سانس نمایش داده شود و وقتی پر شد، لیست انتظار باز شود. برای استخر و زمین فوتسال هم رزرو سانس خصوصی لازم است. منطق کلی رزرو را در مقاله‌ی نوبت‌دهی آنلاین نوشته‌ایم. فرق اصلی باشگاه با مطب این است که بیشتر سانس‌ها گروهی‌اند و ظرفیت دارند، نه نوبت یک‌نفره.

هر مربی یک صفحه‌ی معرفی می‌خواهد: عکس واقعی، رشته، مدرک یا کارت مربیگری و سانس‌هایی که با او برگزار می‌شود. کسی که قرار است چند ماه شهریه بدهد، می‌خواهد همان سالن و همان مربی را ببیند، نه عکس آماده‌ی یک باشگاه خارجی.

ثبت‌نام آنلاین با انتخاب پلن کامل می‌شود: یک‌ماهه، سه‌ماهه، جلسه‌ای یا تمرین خصوصی، و بعد پرداخت آنلاین. کنارش نقشه، ساعت کاری، وضعیت پارکینگ و فرم جلسه‌ی آزمایشی بگذار. باشگاه را در نشان و بلد هم ثبت کن تا در جست‌وجوی محلی پیدا شوی، چون پروفایل کسب‌وکار گوگل فعلاً از کسب‌وکارهای داخل ایران پشتیبانی نمی‌کند.

تمدید شهریه جایی است که باشگاه بی‌صدا عضو از دست می‌دهد. عضوی که عضویتش تمام شده و کسی یادش نینداخته، خیلی وقت‌ها خودش برنمی‌گردد.

راه درستش این است: چند روز قبل از پایان عضویت یک پیامک یادآوری برود که لینک تمدید دارد. عضو روی لینک می‌زند، با کد یک‌بارمصرف وارد می‌شود و پرداخت می‌کند. رمز عبوری در کار نیست که فراموش شود.

عضو یک پنل ساده هم لازم دارد که تاریخ پایان عضویت و جلسه‌های باقی‌مانده را نشان بدهد. تعرفه هم باید شفاف باشد، همراه قوانین انصراف، انتقال عضویت و تعلیق موقت. این‌ها را از اول بنویس تا بعداً سر هر مورد بحث نکنی.

وقتی اعضا زیاد شدند یا باشگاه چند شعبه دارد، یادآوری و پیگیری اعضا عملاً یک نرم‌افزار مدیریت مشتری لازم دارد. اپلیکیشن جدا هم فقط برای باشگاه‌های بزرگ می‌ارزد. برای بیشتر باشگاه‌ها سایتی که در موبایل سریع باز شود کافی است.

یک نکته‌ی مالیاتی هم هست. به گزارش خبرگزاری صدا و سیما در ۱۹ دی ۱۴۰۰، نرخ صفر ارزش افزوده‌ی خدمات ورزشی فقط شامل فعالیت‌هایی می‌شود که دقیقاً در مجوز وزارت ورزش و جوانان آمده‌اند. پس اگر کلاس تازه‌ای در سایت می‌فروشی که در پروانه‌ات نیامده، ممکن است این معافیت شاملش نشود. این خبر مال سال ۱۴۰۰ است؛ قاعده‌ی امروز را از مشاور مالیاتی‌ات بپرس.

پرداخت آنلاین، چه برای شهریه و چه برای سفارش فروشگاه، اینماد و درگاه پرداخت می‌خواهد. توضیح کاملش را در مقاله‌ی اینماد چیست نوشته‌ایم.

این‌ها را در سایت‌های ورزشی زیاد می‌بینیم. هر کدام یا مشتری فراری می‌دهد یا دردسر قانونی درست می‌کند.

گذاشتن مکمل در سبد خرید فروشگاه یا باشگاهی که داروخانه نیست. بالاتر گفتیم چرا.

نوشتن «اصالت تضمینی» بدون هیچ پشتوانه‌ای. اگر از نماینده‌ی رسمی خرید می‌کنی، همان را با نام و مدرک بنویس. اگر نه، ادعایش را نکن.

یک محصول برای همه‌ی سایزها، بدون موجودی جدا. نتیجه‌اش سفارشی است که باید با عذرخواهی لغوش کنی.

هزینه‌ی ارسال ثابت برای دمبل ۲۰ کیلویی. یا خودت ضرر می‌کنی یا مشتری بعد از خرید با کرایه‌ی اضافه غافلگیر می‌شود.

اعلام برنامه‌ی کلاس فقط با عکس استوری که به‌روز نمی‌شود، و تمدید عضویت فقط با کارت‌به‌کارت و پیگیری تلفنی.

عکس‌های آماده‌ی خارجی به‌جای سالن و مربی واقعی.

ادعای «زیر نظر متخصص تغذیه» بدون نام و شماره‌ی نظام آن متخصص.

همه سایت کامل لازم ندارند و ما هم به همه پلن گران‌تر پیشنهاد نمی‌کنیم.

اگر باشگاه تک‌سالن با یک یا دو رشته داری، یا مربی شخصی هستی، یک صفحه‌ی خوب کافی است. این صفحه برنامه‌ی سانس‌ها، تعرفه، معرفی مربی، نقشه و دکمه‌ی تماس دارد. ثبت در نشان و بلد را هم کنارش انجام بده. همین برای اینکه آدم‌های محله پیدایت کنند و تماس بگیرند، کار می‌کند.

اگر فروشگاهت کمتر از ۲۰ کالا دارد، یک کاتالوگ مرتب با دکمه‌ی سفارش کافی است. سبد خرید کامل وقتی ارزش هزینه‌اش را دارد که تنوع سایز و رنگ زیاد شده و دیگر نمی‌شود موجودی را با پیام و تلفن جلو برد.

ثبت‌نام و تمدید آنلاین هم وقتی می‌ارزد که تعداد اعضا زیاد شده و پیگیری تمدید با تلفن وقت زیادی از تو یا منشی‌ات می‌گیرد. تا آن روز، یک صفحه‌ی دقیق و به‌روز از استوری‌های پراکنده خیلی جلوتر است. اگر هنوز مطمئن نیستی سایت لازم داری یا صفحه‌ی اینستاگرام بس است، مقاله‌ی سایت یا اینستاگرام را بخوان.

قیمت را از روی کاری که سایت باید انجام بدهد حساب می‌کنیم، نه از روی کلمه‌ی «ورزشی».

اگر باشگاه داری و سایتت قرار است برنامه‌ی سانس، تعرفه، معرفی مربی‌ها، نقشه و فرم جلسه‌ی آزمایشی را نشان بدهد، پلن‌های سایت شرکتی به کارت می‌آید: از ۳۵ تا ۵۰ میلیون تومان، بسته به تعداد صفحه‌ها (از ۴ تا ۱۲ صفحه)، و تحویل در ۷ تا ۱۰ روز کاری.

اگر فروشگاه لوازم ورزشی داری و فروش آنلاین با سبد خرید می‌خواهی، پلن‌های سایت فروشگاهی از ۴۵ تا ۶۰ میلیون تومان است و ۱۰ تا ۱۴ روز کاری طول می‌کشد. پشتیبانی ماهانه برای هر دو اختیاری است.

ثبت‌نام آنلاین با پرداخت شهریه، پنل عضو، یادآوری پیامکی تمدید، ظرفیت کلاس و لیست انتظار جزو برنامه‌نویسی سفارشی است. قیمت و زمانش بعد از مشاوره و دیدن تعداد اعضا و شعبه‌ها مشخص می‌شود و عدد سرخود برایش نمی‌دهیم.

همه‌ی سایت‌ها کدنویسی اختصاصی‌اند، نه قالب وردپرسی، و سورس‌کد مال خودت است. جدول کامل پلن‌ها و امکانات هر کدام در صفحه‌ی قیمت طراحی سایت آمده است.

اگر می‌خواهی قبل از تصمیم ببینی سایتت چه شکلی می‌شود، پیش‌نمایش صفحه‌ی اصلی را در ۴۸ ساعت آماده می‌کنیم. طراحی‌اش رایگان است و فقط ۶۸۰ هزار تومان بابت هزینه‌ی ساخت عکس‌ها می‌گیریم.