قیمت سئو سایت؛ عددها، و اینکه پول بابت چه چیزی داده می‌شود

چون «سئو» یک کار مشخص نیست، یک دسته‌بندی است. یک نفر با ماهی دو میلیون فقط چند متاتگ را عوض می‌کند و گزارش خودکار می‌فرستد؛ یک تیم دیگر با ماهی چهل میلیون چند نویسنده، یک متخصص فنی و یک تحلیل‌گر روی پروژه می‌گذارد. هر دو اسم کارشان سئوست.

عامل دوم، رقابت بازار توست. رتبه‌گرفتن در «طلافروشی در بهبهان» و «خرید لپ‌تاپ» دو کار کاملاً متفاوت با دو هزینه‌ی کاملاً متفاوت است، حتی اگر روش کار یکی باشد.

عامل سوم، وضعیت فعلی سایت است. سایتی که ساختار سالم دارد از ماه اول وارد کار محتوایی می‌شود؛ سایتی که مشکلات فنی انباشته دارد، دو سه ماه اول را صرف پاک‌سازی می‌کند و طبیعتاً دیرتر نتیجه می‌دهد.

هزینه‌ی واقعی سئو سه بخش دارد. اول، وقت متخصص فنی: بررسی سرعت، ساختار، ایندکس، داده‌ساختار و رفع خطاها. این بخش در ماه‌های اول سنگین است و بعد سبک می‌شود.

دوم، تولید محتوا. این معمولاً بزرگ‌ترین بخش هزینه در بلندمدت است، چون هر مقاله‌ی درست نیاز به تحقیق، نوشتن، ویرایش و بهینه‌سازی دارد. محتوای ارزان معمولاً محتوایی است که هیچ‌کس تا آخر نمی‌خواندش و گوگل هم همین را می‌فهمد.

سوم، تحلیل و گزارش. یعنی کسی که هر ماه داده‌ها را نگاه کند، بفهمد چه چیزی جواب داده و مسیر ماه بعد را تغییر دهد. سئویی که گزارش و تحلیل ندارد، عملاً کار کورکورانه است.

سه پلن ماهانه: پایه ۶ میلیون تومان، رشد ۱۰ میلیون تومان و پیشرو ۱۶ میلیون تومان در ماه. این عددها روی سایت نوشته شده‌اند و برای همه یکسان‌اند؛ نه قیمت مذاکره‌ای، نه «تماس بگیرید».

پایه شامل ممیزی فنی، رفع خطاها، بهینه‌سازی صفحه‌های موجود، تحقیق کلیدواژه و گزارش ماهانه است. رشد همه‌ی این‌ها به‌علاوه‌ی دو مقاله‌ی بهینه در ماه و ساخت صفحه‌ی فرود. پیشرو چهار مقاله در ماه، بهینه‌سازی عمیق‌تر و گزارش تحلیلی مفصل‌تر دارد.

جدول کامل هر سه پلن با تیک و ضربدر در صفحه‌ی خدمات سئو آمده تا دقیقاً ببینی کدام امکان در کدام پلن هست و کدام نیست.

نه لزوماً. سئوی خیلی ارزان معمولاً یکی از این سه شکل را دارد: گزارش خودکار بدون کار واقعی، تولید محتوای انبوه بی‌کیفیت، یا خرید لینک از شبکه‌های مصنوعی. اولی بی‌اثر است و دوتای بعدی می‌تواند به سایتت آسیب برساند.

آسیب لینک بی‌کیفیت هم فوری نیست؛ ماه‌ها بعد و در یک به‌روزرسانی الگوریتم خودش را نشان می‌دهد، درست وقتی که آژانس قبلی دیگر در دسترس نیست. جبرانش هم گران‌تر از کار درست از روز اول است.

اگر بودجه‌ات کم است، منطقی‌تر این است که به‌جای سئوی ماهانه‌ی ارزان، یک‌بار سایت را با ساختار درست بسازی و سئوی پایه‌اش را داشته باشی؛ بعد وقتی درآمد ساخته شد سراغ سئوی ماهانه بروی.

سه عدد را ماهانه نگاه کن. اول، تعداد کلیک از جست‌وجوی گوگل در سرچ کنسول — این عدد باید روند صعودی داشته باشد، حتی اگر کند. دوم، تعداد کلیدواژه‌هایی که سایتت برایشان در صفحه‌ی اول تا سوم دیده می‌شود؛ رشد این عدد قبل از رشد کلیک اتفاق می‌افتد و نشانه‌ی خوبی است.

سوم و مهم‌تر از همه، تعداد تماس و درخواست واقعی. سئویی که ورودی می‌آورد ولی هیچ تماسی نمی‌سازد، یا کلیدواژه‌ی اشتباه هدف گرفته یا صفحه‌ی فرودش کار نمی‌کند.

اگر آژانسی گزارشی می‌دهد که فقط پر از نمودار و اصطلاح است ولی این سه عدد در آن پیدا نمی‌شود، احتمالاً گزارش برای پنهان‌کردن ساخته شده، نه برای شفاف‌کردن.

از هر کسی که می‌خواهد ماهانه از تو پول بگیرد، این را بپرس: «ماه اول دقیقاً چه کارهایی انجام می‌دهید و خروجی مکتوبش چیست؟» اگر جواب مبهم بود یا به «بستگی دارد» ختم شد، برو سراغ گزینه‌ی بعدی.

سؤال دوم: «اگر بعد از سه ماه نتیجه نگرفتیم، چه اتفاقی می‌افتد؟» جواب صادقانه این نیست که «پولتان را برمی‌گردانیم»؛ جواب صادقانه این است که گزارش نشان می‌دهد چه شد و مسیر عوض می‌شود.

سؤال سوم: «آیا تضمین رتبه می‌دهید؟» اگر جواب بله بود، همان‌جا تمامش کن. هیچ‌کس نمی‌تواند رتبه‌ی گوگل را تضمین کند و کسی که این را می‌گوید یا نمی‌داند یا روی بی‌اطلاعی تو حساب کرده.