چرا طراحی سایت در قم با یک قالب عمومی جواب نمیگیرد
قم را نمیشود با یک جمله توصیف کرد، پس سایتش را هم نمیشود با یک قالب ساخت. این شهر همزمان سه اقتصاد متفاوت را میچرخاند. اول، نشر و آموزش: انتشاراتها، کتابفروشیهای خیابان ارم و صفائیه، و موسسههایی که دورهی حضوری و مجازی برگزار میکنند و مخاطبشان از سراسر ایران و حتی خارج از کشور است. دوم، اقتصاد زیارت: سوهان، عطر، انگشتر، تسبیح و هر چیزی که زائر همراه خودش میبرد. سوم، کمربند صنعتی اطراف شهر: شهرک شکوهیه، محمودآباد و منطقهی سلفچگان، پر از تولیدیهایی که مشتریشان نه رهگذر خیابان، بلکه خریدار عمده در تهران و اصفهان و تبریز است.
این سه بازار، سه مشتری کاملاً متفاوت دارند. خوانندهای که دنبال یک کتاب خاص میگردد، اول عنوان را جستوجو میکند و حوصلهی صفحههای شلوغ را ندارد. زائری که برگشته شهرش و هوس سوهان تازه کرده، با گوشی خرید میکند و باید در چند لمس به پرداخت برسد. مدیر خریدی که برای کارخانهاش دنبال تامینکننده میگردد، مشخصات فنی و سابقه میخواهد، نه شعار. سایتی که برای هر سه یک شکل باشد، عملاً برای هیچکدام ساخته نشده. تجربهی خرید هم امروز تقریباً تمامموبایلی است؛ اگر صفحه دیر باز شود یا دکمهی خرید وسط اسکرول گم شود، مشتری بدون خداحافظی میرود سراغ نتیجهی بعدی گوگل. برای همین طراحی درست از انتخاب رنگ شروع نمیشود؛ از شناخت رفتار همان مشتری خاص شروع میشود.
مشکل قالبهای آماده دقیقاً همینجاست: ساختارشان از قبل بسته شده و کسبوکار تو باید خودش را داخل آن جا کند. ما مسیر برعکس را میرویم. اول میشنویم کارت چیست و مشتریات کیست، بعد ساختار صفحهها، مسیر خرید و حتی لحن متنها را بر همان اساس کدنویسی میکنیم. در ادامهی همین صفحه برای هر سه بازار قم راهحل مشخص را نوشتهایم؛ اگر هم میخواهی خروجی واقعی ببینی، صفحهی نمونهکارها ده سایت زنده را نشانت میدهد.
