طراحی سایت با هوش مصنوعی؛ چه چیزی واقعی است و چه چیزی فقط تبلیغ

تبلیغش را حتماً دیده‌ای: «سایتت را در سه دقیقه با هوش مصنوعی بساز، رایگان.» بعد همان هفته یکی از آشناهایت می‌گوید بابت سایتِ شرکتش چهل میلیون تومان داده. تو می‌مانی که کدامشان راست می‌گویند. جوابِ صادقانه این است: هر دو، و هیچ‌کدام. آن سه دقیقه واقعاً سه دقیقه است، ولی چیزی که تهش بیرون می‌آید همان چیزی نیست که آن آدم چهل میلیون بابتش پرداخته.

این روزها پیش از سفارشِ سایت، تقریباً همه همین سؤال را دارند: «این کار را دیگر هوش مصنوعی نمی‌کند؟» در این مقاله بدونِ هیجان‌زدگی و بدونِ بدبینی می‌گویم این ابزارها کجا واقعاً کار می‌کنند و کجا دستشان خالی است؛ یعنی مرزِ بینِ آنچه واقعی است و آنچه فقط تبلیغ است، با مثالِ ملموس.

هوش مصنوعی در طراحی سایت واقعاً چه کاری بلد است

کارِ ساختِ یک سایت را می‌شود به سه لایه تقسیم کرد: متن، تصویر و کد. هوش مصنوعی امروز در هر سه لایه چیزی برای عرضه دارد، ولی سهمش در هر کدام خیلی فرق می‌کند. این تفکیک را که بدانی، نصفِ سوءتفاهم‌ها حل می‌شود؛ چون وقتی یکی می‌گوید «هوش مصنوعی سایت می‌سازد»، هر کسی تصویرِ متفاوتی در ذهنش دارد و همان‌جا انتظارها بی‌خود بالا می‌رود.

در لایه‌ی متن، قوی‌ترین جایی است که ایستاده. پیش‌نویسِ معرفیِ خدمات، توضیحِ محصول، سؤالاتِ پرتکرارِ مشتری و متنِ صفحه‌ی درباره‌ی ما را در چند ثانیه می‌نویسد. ولی چیزی که بیرون می‌دهد پیش‌نویس است، نه نسخه‌ی نهایی. لحنش خنثی است، جمله‌هایش شبیهِ هزار سایتِ دیگر است و مثالِ واقعی ندارد؛ چون از کسب‌وکارِ تو چیزی نمی‌داند مگر همان چند خطی که خودت به آن گفته‌ای.

در لایه‌ی تصویر، جهش واقعاً بزرگ بوده. تا چند سال پیش برای یک بنرِ اصلیِ آبرومند یا باید عکاسی می‌کردی یا عکسِ آماده‌ی تکراری می‌خریدی که ده سایتِ دیگر هم داشتند. حالا می‌شود فضای بصریِ دلخواه را ساخت: نورِ سرد، پس‌زمینه‌ی مشکی، حسِ فلز و شیشه. ولی همین‌جا یک شرطِ جدی هست؛ عکسِ خودِ محصول را هوش مصنوعی نباید بسازد. اگر ساعتی که می‌فروشی در سایت شکلِ دیگری داشته باشد، مشتری همان بارِ اول اعتمادش را از دست می‌دهد و دیگر برنمی‌گردد.

در لایه‌ی کد، هوش مصنوعی مثل یک دستیارِ خیلی سریع است. کارهای تکراری را می‌نویسد، اسکلتِ اولیه‌ی صفحه را می‌چیند و خطاهای ساده را زودتر پیدا می‌کند. ولی تصمیم‌های معماری هنوز کارِ آدم است: اینکه داده‌ها کجا ذخیره شوند، سبدِ خرید چطور با موجودیِ انبار حرف بزند، پرداختِ ناموفق چه سرنوشتی پیدا کند و سایت زیرِ بارِ همزمانِ کاربر چه رفتاری نشان بدهد. اگر این تصمیم‌ها غلط باشد، هرچه سریع‌تر کد بنویسی فقط سریع‌تر به بن‌بست می‌رسی.

هوش مصنوعی سرعتِ اجرا را چند برابر می‌کند، ولی هیچ‌وقت تصمیم را جای تو نمی‌گیرد.

آن‌جایی که هوش مصنوعی دستش خالی است

اولین و بزرگ‌ترین ضعفش این است که کسب‌وکارِ تو را نمی‌شناسد. نمی‌داند مشتری‌های تو اول قیمت را می‌پرسند یا اول ضمانت را. نمی‌داند در صنفِ تو رقیب‌ها معمولاً چه چیزی را لاپوشانی می‌کنند و تو دقیقاً با شفاف‌گفتنِ همان می‌توانی جلو بزنی. این‌ها را فقط از حرف‌زدن با صاحبِ کار می‌شود فهمید، و همین گفت‌وگوی نیم‌ساعته است که یک سایت را از یک بروشورِ بی‌روح جدا می‌کند.

دومین ضعفش، بی‌خبری از جزئیاتِ بازار است. وقتی پیمان‌کار را برای فروشنده‌ی قطعاتِ ایران‌خودرو و سایپا می‌ساختیم، مسئله این نبود که صفحه‌ی محصول قشنگ باشد؛ مسئله این بود که مشتری با خودروی خودش وارد می‌شود و می‌خواهد فقط قطعه‌ی سازگارِ همان خودرو را ببیند، نه فهرستِ هزار قطعه‌ای که به دردش نمی‌خورد. این را هیچ ابزارِ خودکاری از توضیحِ کوتاهِ «یک فروشگاهِ لوازمِ یدکی می‌خواهم» نمی‌فهمد؛ از نشستن با آدمی می‌آید که سال‌ها این جنس را فروخته.

سومین ضعفش، مسئولیت است. سایت که ساخته شد، تازه نصفِ راه است. باید روی دامنه و میزبانی بنشیند، درگاهِ پرداختِ ایرانی رویش وصل شود، مدارک برای نمادِ اعتمادِ الکترونیکی آماده و پیگیری شود، و اگر فردا چیزی خراب شد یکی جواب بدهد. هیچ‌کدامِ این‌ها را هوش مصنوعی گردن نمی‌گیرد. رویه‌های اینماد و درگاه هم هر چند وقت یک‌بار عوض می‌شود، پس باید کسی باشد که مسیرِ به‌روز را بلد باشد و تا آخر پیگیری کند.

چهارمین ضعف که کمتر درباره‌اش حرف می‌زنند، خودِ زبانِ فارسی است. راست‌به‌چپ بودن، شکستنِ درستِ خط، نیم‌فاصله، اعدادِ فارسی، و قلمی که روی موبایلِ ارزان هم خوانا بماند. این‌ها جزئیاتی است که ابزارهای عمومی یا نادیده می‌گیرند یا نصفه‌نیمه انجام می‌دهند. نتیجه سایتی است که در تصویرِ کوچک خوب به نظر می‌رسد، ولی وقتی از نزدیک نگاهش می‌کنی همه‌جا کج و ناهماهنگ است و همان بی‌نظمی، اعتبارِ برندت را می‌خورد.

سازنده‌های خودکارِ سایت؛ چرا خروجی‌شان شبیهِ هم است

این ابزارها معمولاً یک کارِ مشخص انجام می‌دهند: از میانِ چند ده الگوی از پیش‌آماده یکی را انتخاب می‌کنند، متنِ تو را داخلش می‌ریزند و رنگ‌ها را عوض می‌کنند. این خودش ذاتاً بد نیست و برای یک صفحه‌ی معرفیِ خیلی ساده ممکن است کافی باشد. ولی چون سنگِ بنایش الگوی مشترک است، خروجیِ همه‌ی کاربرانش هم‌خانواده از آب درمی‌آید. همان مشکلِ قدیمیِ قالب‌های آماده، حالا فقط با سرعتِ بیشتر تکرار می‌شود.

آن «سه دقیقه» هم عددِ دروغی نیست، ولی فقط تا لحظه‌ای است که چیزی روی صفحه ببینی. کارِ اصلی از همان لحظه شروع می‌شود: عکس‌های واقعیِ محصول، متنی که مالِ خودت باشد، ساختارِ منو، فرمِ تماس که واقعاً پیام را برساند، سرعت روی اینترنتِ موبایل، و نسخه‌ی موبایل که فقط کوچک‌شده‌ی نسخه‌ی رایانه نباشد. این‌ها روزها کار است، نه دقیقه؛ و اتفاقاً همین‌هاست که تعیین می‌کند سایت برایت مشتری می‌آورد یا فقط یک آدرسِ اینترنتی است.

یک نکته‌ی مهم‌تر هم هست که کمتر جایی نوشته می‌شود: مالکیت. در بیشترِ این سرویس‌ها تو سایت را نمی‌خری، اجاره می‌کنی. تا وقتی حقِ اشتراک می‌دهی سایت هست؛ روزی که ندهی یا سرویس تعطیل شود، کاری از دستت برنمی‌آید و معمولاً هم نمی‌توانی کدت را برداری و جای دیگری ببری. ما در فراکو دقیقاً برعکسش را انجام می‌دهیم: سورس‌کد کاملاً مالِ مشتری است و اگر فردا خواستی با تیمِ دیگری ادامه بدهی، هیچ چیزی گروگان نیست.

حالا شرایطِ بازارِ ایران را هم به این فهرست اضافه کن. درگاهِ پرداختِ ایرانی، نمادِ اعتمادِ الکترونیکی، میزبانیِ داخلی که برای سرعتِ کاربرِ ایرانی فرق می‌کند، و پشتیبانی به زبانِ خودت و در ساعتِ کاریِ خودت. بیشترِ ابزارهای خارجی هیچ‌کدامِ این‌ها را در نظر نگرفته‌اند، چون اصلاً برای این بازار ساخته نشده‌اند و قرار هم نیست بشوند.

فرقِ سایتِ سه‌دقیقه‌ای با سایتِ ده‌روزه، سه دقیقه نیست؛ همه‌ی کارهایی است که بعد از آن سه دقیقه باید انجام شود.

طراحی سایت رایگان با هوش مصنوعی؛ رایگان تا کجا؟

بیشتر سایت‌سازهای هوش مصنوعی واقعاً نسخه‌ی رایگان دارند و ساختن اولین نسخه در آن‌ها واقعاً چند دقیقه طول می‌کشد. فقط بدان «رایگان» معمولاً سه قید دارد که روز اول در تبلیغ دیده نمی‌شوند. اول، دامنه: نسخه‌ی رایگان روی زیردامنه‌ی خود سرویس منتشر می‌شود — مثلاً سایت‌های رایگان Canva روی نشانی my.canva.site — و وصل‌کردن دامنه‌ی خودت معمولاً فقط در پلن پولی ممکن است. دوم، نشان سرویس: پایین سایت رایگان معمولاً اسم سازنده می‌آید و برداشتنش پولی است. سوم، سقف امکانات: تعداد صفحه، بخش یا سایتی که می‌شود منتشر کرد محدود است.

این قیدها برای یک صفحه‌ی معرفی موقت یا تست یک ایده اصلاً مشکلی نیست. مشکل وقتی است که بخواهی بفروشی. درگاه پرداخت ایرانی اینماد می‌خواهد و اینماد، مالکیت دامنه به نام خودت را؛ یعنی روی زیردامنه‌ی یک سرویس دیگر عملاً نمی‌شود درگاه رسمی گرفت. ترب هم برای بخش خرید اینترنتی‌اش دامنه‌ی مستقل می‌خواهد و طبق راهنمای ثبت‌نام فروشندگان ترب زیردامنه‌ی سایت‌سازها را نمی‌پذیرد.

پس جواب صادقانه این است: برای دیده‌شدنِ اولیه، رایگان کافی است. برای فروش، «رایگان» معمولاً همان روزی تمام می‌شود که اولین مشتری می‌خواهد پول بدهد.

طراحی سایت فارسی با هوش مصنوعی؛ مشکل از کجا شروع می‌شود

بیشتر ابزارهای مطرح دنیا برای زبان‌های چپ‌به‌راست ساخته شده‌اند و فارسی را «پشتیبانی» می‌کنند، نه «می‌فهمند». تفاوتش در جزئیات پیداست: نیم‌فاصله‌هایی که به فاصله‌ی کامل تبدیل می‌شوند، اعدادی که در جمله‌ی فارسی جابه‌جا می‌شوند، قلمی که روی موبایل ارزان بدخوان است، و متنی که بوی ترجمه می‌دهد. خواننده‌ی ایرانی اسم این‌ها را نمی‌داند، ولی حسشان می‌کند و همان حس، اعتمادش را کم می‌کند.

چند سایت‌ساز ایرانی هم هستند که به ادعای خودشان با هوش مصنوعی سایت فارسی می‌سازند؛ مثل وپیدو و میکسین که روی صفحه‌ی اصلی‌شان از ساخت سایت با هوش مصنوعی و دستیار هوشمند حرف می‌زنند. مزیتشان روشن است: فارسی و راست‌به‌چپ را از اول در نظر گرفته‌اند و بازار ایران را می‌شناسند. ما کیفیت خروجی‌شان را جداگانه نسنجیده‌ایم، پس قضاوت را به تست خودت می‌سپارم: یک صفحه بساز و روی گوشی خودت نیم‌فاصله‌ها، اعداد و قلم را نگاه کن. یادت هم باشد که این‌ها هم سایت‌ساز اشتراکی‌اند؛ تا وقتی اشتراک می‌دهی سایت هست.

و یک قاعده‌ی کلی برای هر ابزاری که انتخاب کردی: متن را خودت بازنویسی کن. هوش مصنوعی پیش‌نویس خوبی می‌دهد، ولی لحن تو و مثال‌های کسب‌وکار تو را ندارد؛ همان چیزی که مشتری ایرانی با آن تصمیم می‌گیرد.

طراحی سایت با Canva؛ برای چه کاری خوب است و برای چه کاری نه

Canva را بیشتر برای پست و بنر می‌شناسیم، ولی سایت هم می‌سازد و برای یک صفحه‌ی ساده‌ی معرفی یا رزومه، ابزار سرراستی است. طبق راهنمای رسمی Canva، کاربران پلن رایگان هم می‌توانند سایت را روی دامنه‌ی my.canva.site منتشر کنند — تا پنج سایت فعال — و سایت می‌تواند چندصفحه‌ای باشد. ولی در پلن رایگان نشان «Designed with Canva» پایین سایت می‌ماند و تعداد بخش‌هایی که در هر صفحه می‌شود منتشر کرد محدودتر از پلن پولی است.

وصل‌کردن دامنه‌ی خودت، طبق راهنمای دامنه‌ی Canva، فقط در پلن‌های پولی ممکن است. و مهم‌تر برای کسی که می‌خواهد بفروشد: در راهنماهای Canva سبد خرید و تسویه‌ی داخلی پیدا نکردیم و راهی که خودش برای فروش پیشنهاد می‌کند لینک پرداخت پی‌پال است؛ که برای فروش در ایران به کار نمی‌آید. شرایط استفاده‌ی Canva هم بندی درباره‌ی محدودیت‌های تحریمی دارد؛ یعنی تکیه‌ی کامل یک کسب‌وکار ایرانی به آن، ریسک قطع دسترسی دارد.

خلاصه‌اش: Canva برای صفحه‌ی معرفی موقت، صفحه‌ی یک رویداد یا کارت ویزیت آنلاین خوب است. برای فروشگاه، سایتی که باید در گوگل رقابت کند یا سایتی که سال‌ها قرار است بماند، انتخاب درستی نیست.

طراحی سایت با Claude و چت‌بات‌های هوش مصنوعی

دسته‌ی دیگری از ابزارها اصلاً سایت‌ساز نیستند؛ دستیارهای گفت‌وگویی مثل Claude یا ChatGPT که کد می‌نویسند. طبق راهنمای رسمی Claude، Claude می‌تواند یک صفحه‌ی وب یک‌صفحه‌ای را به‌شکل «آرتیفکت» بسازد و این امکان در پلن رایگان هم هست. ولی اشتراک‌گذاری آرتیفکت‌های گفت‌وگو محدودیت دارد و بیننده هم باید حساب Claude داشته باشد؛ انتشار عمومی روی نشانی‌ای در claude.ai هم فقط در ابزار برنامه‌نویسی‌اش و پلن‌های پولی است. برای ساختن یک نمونه‌ی اولیه یا یک صفحه‌ی ساده، واقعاً کار می‌کند.

ولی فاصله‌ی «کد یک صفحه» تا «سایتی که کار می‌کند» همان فاصله‌ای است که بالاتر گفتم. دامنه‌ی خودت، میزبانی، پنل مدیریت برای اینکه بدون برنامه‌نویس محتوا را عوض کنی، پایگاه داده برای سفارش‌ها، درگاه ایرانی با تأیید سمت سرور، اینماد و نگهداری؛ هیچ‌کدام با یک گفت‌وگو تحویلت داده نمی‌شود. اگر هم برنامه‌نویس نیستی، نمی‌توانی بفهمی کدی که گرفته‌ای کجا را باز گذاشته. یک واقعیت عملی هم هست: ایران در فهرست کشورهای پشتیبانی‌شده‌ی Anthropic نیست.

این ابزارها در دستِ کسی مفیدند که می‌داند خروجی را چطور بسنجد. اگر خودت اهل کدی و حوصله‌ی یاد گرفتن داری، ساختن یک صفحه‌ی ساده با آن‌ها تمرین خوبی است. اگر نیستی، خروجی‌شان پیش‌نویس است، نه سایت.

سایتِ اختصاصی در فراکو چطور ساخته می‌شود

فرقِ اصلیِ سایتِ اختصاصی با خروجیِ سایت‌سازهای هوشمند، در مرحله‌هایی است که هیچ‌کدامشان را نمی‌شود به یک دستور سپرد. اولینش پیش‌نمایشِ ۴۸ ساعته است: قبل از هر قراردادی، در کمتر از ۴۸ ساعت یک نسخه‌ی واقعی از صفحه‌ی اصلیِ سایتِ تو می‌سازیم تا با چشمِ خودت ببینی چه تحویل می‌گیری. طراحی‌اش رایگان است و تنها چیزی که می‌گیریم ۶۸۰ هزار تومان بابت ساخت تصاویر و بنرهای اختصاصی همان پیش‌نمایش است.

دومین مرحله، تصویر است. بنرِ اصلی، پس‌زمینه‌ها و تصویرهای فضاسازی برای هر برند جداگانه ساخته می‌شوند؛ در دموهایی مثل زرنگار برای طلا یا کرونوس برای ساعت می‌بینی همان حسِ نورِ لوکس و جنسِ گران چطور ساخته شده است. ولی خطِ قرمزمان روشن است: عکسِ خودِ محصول باید واقعی باشد. مشتری باید دقیقاً همان چیزی را تحویل بگیرد که در سایت دیده، نه شبیهش را.

سومین مرحله کدنویسی است. همه‌ی سایت‌ها را با کدنویسیِ کاملاً اختصاصی می‌سازیم، بدونِ وردپرس و بدونِ قالبِ آماده، روی Next.js و React، و هر بخشی که به مشتری تحویل می‌رود بازبینی و آزمایش می‌شود. تجربه‌ی خودمان این است که کدِ آزمایش‌نشده در نگاهِ اول درست به نظر می‌رسد و بعد دقیقاً در بدترین لحظه خراب می‌شود؛ مثلاً وسطِ برگشتِ کاربر از درگاهِ پرداخت.

و تصمیم‌ها همیشه با آدم است: قیمت‌گذاری، وعده‌هایی که به مشتری می‌دهیم، و هر چیزی که پای اعتبارِ استودیو در میان باشد. اگر می‌خواهی نتیجه را ببینی، صفحه‌ی نمونه‌کارها را باز کن. در فروشگاه‌های واقعی‌ای مثل شیکر پلاس عکس‌های محصول و انبار واقعی‌اند؛ و دموهای صنفی‌مان را جدا علامت زده‌ایم تا بدانی کدام سفارشِ واقعی بوده و کدام نمونه‌ی نمایشی.

سئو و هوش مصنوعی؛ جایی که بیشترین اغراق گفته می‌شود

اینجا باید خیلی صریح باشم. تولیدِ انبوهِ مقاله با هوش مصنوعی آسان شده و خیلی‌ها خیال می‌کنند راهِ میان‌بر پیدا کرده‌اند. ولی وقتی صد سایت همان صد مقاله‌ی مشابه را با همان ساختار منتشر می‌کنند، هیچ‌کدام برنده نمی‌شوند. چیزی که هنوز جواب می‌دهد، محتوایی است که یک تجربه‌ی واقعی داخلش باشد؛ عددی که خودت دیده‌ای، اشتباهی که خودت کرده‌ای، مشتری‌ای که خودت از دست داده‌ای.

دومین حرفِ صریح: هیچ تیمی مالکِ جایگاه تو در نتایج نیست. نه ما، نه هیچ آژانسِ دیگری، با هوش مصنوعی یا بدونِ آن. هر کسی رتبه‌ی تضمینی می‌فروشد، یا دارد اغراق می‌کند یا روی عبارت‌هایی کار می‌کند که اصلاً رقیبی ندارند و کسی هم دنبالشان نمی‌گردد. رتبه گرفتن روی عبارتی که مشتریِ واقعی جست‌وجو می‌کند، به محتوا و زمان و اعتبار بستگی دارد، نه به یک وعده در قرارداد.

چیزی که ما با هر سایت تحویل می‌دهیم سئوی فنیِ پایه است و همین را هم بی‌رودربایستی می‌گوییم: ساختارِ درستِ صفحه‌ها، عنوان و توضیحِ حساب‌شده برای هر صفحه، نقشه‌ی سایت، سرعتِ بارگذاری، و اینکه گوگل بتواند بدونِ دردسر همه‌ی صفحه‌ها را بخواند. این پایه لازم است ولی به‌تنهایی کافی نیست؛ بقیه‌اش به محتوایی بستگی دارد که در طولِ زمان تولید می‌شود. اگر بخواهی این بخش را هم به ما بسپاری، سئوی ماهانه را جدا ارائه می‌دهیم؛ محتوایش را با تجربه و مثال‌های واقعیِ کسب‌وکارت می‌نویسیم، و باز هم قول رتبه نمی‌دهیم.

یک تغییرِ تازه هم هست که ارزشِ فکر کردن دارد: بخشی از مردم دیگر جوابشان را مستقیم از دستیارهای هوش مصنوعی می‌گیرند، نه از فهرستِ نتایجِ جست‌وجو. این دستیارها معمولاً به سایت‌هایی ارجاع می‌دهند که اطلاعاتشان روشن، دسته‌بندی‌شده و قابلِ استناد باشد. یعنی دقیقاً همان کاری که برای آدم درست است، برای این ابزارها هم درست است: قیمت را پنهان نکن، خدماتت را دقیق بنویس، و به سؤالِ مشتری مستقیم جواب بده به‌جای اینکه بنویسی «برای اطلاع از قیمت تماس بگیرید».

آیا هوش مصنوعی هزینه‌ی طراحی سایت را کم می‌کند؟

کم می‌کند، ولی نه آن‌طور که تصور می‌شود. هزینه‌ی یک سایت فقط دستمزدِ نوشتنِ کد نیست. جمعِ فهمیدنِ نیازِ کسب‌وکار، طراحیِ ساختار، تولیدِ محتوا و تصویر، ساختِ صفحه‌ها، اتصالِ درگاه، آزمایش روی مرورگرها و موبایل‌های مختلف، و تحویل و آموزشِ پنل است. هوش مصنوعی از این فهرست، بخشی از تولیدِ محتوا و بخشی از کدنویسی را کوتاه می‌کند. باقیِ فهرست هنوز ساعتِ آدم است و ساعتِ آدم ارزان نشده.

برای اینکه حسابِ واقعی جلوی چشمت باشد، قیمت‌های ما این‌هاست. سایتِ شرکتی: سی میلیون تومان تا چهار صفحه، چهل میلیون تا هشت صفحه، و پنجاه میلیون تا دوازده صفحه به‌همراهِ درگاهِ پرداخت و همراهی در دریافتِ اینماد؛ با تحویلِ هفت تا ده روزِ کاری. فروشگاهِ آنلاین: چهل‌وپنج، پنجاه‌وپنج و شصت‌وپنج میلیون تومان با تحویلِ ده تا چهارده روزِ کاری. پشتیبانیِ ماهانه هم اختیاری است، نه اجباری؛ برای سایتِ شرکتی پنج، شش یا هفت میلیون و برای فروشگاه شش، هشت یا ده میلیون تومان. همه‌ی این‌ها در صفحه‌ی تعرفه‌ها بازتر توضیح داده شده تا مجبور نباشی برای شنیدنِ یک عدد تماس بگیری.

برای اینکه این اعداد سرِ جای خودش بنشیند: در بازارِ ایران برای کدنویسیِ اختصاصی قیمت‌هایی از حدودِ هشتاد تا سیصدوشصت میلیون تومان هم دیده می‌شود، و در آن سرِ طیف، قالبِ آماده از چند صد هزار تومان شروع می‌شود. ما عمداً وسط ایستاده‌ایم: اختصاصی می‌سازیم، ولی با هزینه‌ای که یک کسب‌وکارِ متوسطِ ایرانی واقعاً بتواند بدهد.

هوش مصنوعی وقتی هزینه را کم می‌کند که سازنده صرفه‌جویی را به مشتری برگرداند، نه وقتی همان کارِ سریع‌تر را به قیمتِ قبلی بفروشد.

هفت سؤالی که قبل از سفارش باید بپرسی

پس تکلیفِ تو چیست؟

اگر فقط یک صفحه‌ی خیلی ساده می‌خواهی با شماره‌ی تماس و چند عکس، و قرار نیست از آن مستقیم پول دربیاوری، ابزارهای خودکار برایت کافی‌اند و کسی نباید با ترساندنت چیزی به تو بفروشد. ولی اگر سایت قرار است بفروشد، اعتبار بسازد، تو را از رقبا جدا کند یا سبدِ خرید و درگاهِ پرداخت داشته باشد، آن ابزارها فقط نقطه‌ی شروع‌اند. آن‌وقت باید سراغِ طراحی سایت اختصاصی بروی، و اگر کارت فروشِ کالاست، سراغِ طراحی سایت فروشگاهی.

جمع‌بندیِ صادقانه‌اش این است: هوش مصنوعی ابزارِ فوق‌العاده‌ای شده، ولی هنوز ابزار است. سرعت را زیاد می‌کند، هزینه را پایین می‌آورد و کارهای تکراری را از دوشِ آدم برمی‌دارد؛ ولی جای شناختِ کسب‌وکارِ تو، تصمیمِ درستِ فنی و مسئولیت‌پذیری بعد از تحویل را نمی‌گیرد. بهترین نتیجه جایی به دست می‌آید که سرعتِ ماشین با قضاوتِ آدم جمع شود، و ما در فراکو دقیقاً روی همین خط ایستاده‌ایم.

و چون معتقدیم این حرف‌ها را باید دید نه شنید، قبل از هر قراردادی در کمتر از ۴۸ ساعت یک پیش‌نمایش از صفحه‌ی اصلیِ سایتِ تو می‌سازیم. طراحی‌اش رایگان است، فقط ۶۸۰ هزار تومان بابت تصاویر اختصاصی‌اش می‌دهی و تعهدی به ادامه نداری. کافی است بگویی کارت چیست و چه می‌خواهی؛ نتیجه را می‌بینی و بعد راحت تصمیم می‌گیری. اگر در اهواز یا خوزستان هستی می‌توانیم حضوری هم بنشینیم، و اگر هر جای دیگرِ ایران هستی، تمامِ مسیر کاملاً غیرحضوری انجام می‌شود.